تولد دوباره

...........

تو را       

تو را که می بینم، دلم سخت می لرزد. چشمان پر امیدت بی رمق به من خیره می شوند. قامت چون کوه تو خمیده و تکیده شده و جسم تو لرزان! امید به فرداهای دور تو را، امروز در ثانیه ای هم نمی بینم. سردی هوا مرا نمی آزارد، اما سردی دستان تو قلب مرا ریش می کند. درد، خود را به پیکر نهیف تو می کوبد و آه سوزناک تو تا مغز استخوانم را آتش می زند. تو را که می بینم یقین می کنم دنیا قندی است که دیر یا زود در دهان آب می شود و شیرینی اش دمی بیش ماندگار نیست.

دستان                     دستان قوی دیروزت که امروز سردی در سلولهایش ماندگار شده را دردستانم

می                         می گیرم و اشک هایم را در پس پلک هایم پنهان می کنم تا مبادا تو ببینی.  

                              بوسه ای بر دستانت می زنم و آرام نجوا می کنم:"پدر مهربانم، دوستت دارم!"

                                

                              اشکی دزدانه روی گونه ام می غلتد. از تو روی بر می گردانم تا مبادا آن را

                              ببینی!

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢۳ دی ،۱۳۸٦ - شراره